Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης μιλάει σπάνια και κάθε φορά που το κάνει είναι τεράστιο γεγονός. Ο Τζίγγερ αναφέρθηκε στη Λεωφόρο, στους οργανωμένους, στη Θύρα 13, στην ΠΕΚ κι εξέφρασε τη στήριξή του στον Γιάννη Αλαφούζο.
Αναλυτικά όσα είπε ο Γιάννης Βαρδινογιάννης: «Ξεκίνησα να πηγαίνω πολύ μικρός με τον πατέρα μου, όταν μέναμε στην Πατησίων και πηγαίναμε με τα πόδια. Ξαναπήγα το 2000, όταν γυρίσαμε στη Λεωφόρο. Όλοι είμαστε Παναθηναϊκοί στην οικογένεια, εκτός από έναν ξάδερφο νομίζω που είναι Ολυμπιακός.
Ήθελα πολύ να φύγουμε από το ΟΑΚΑ και να γυρίσουμε στη Λεωφόρο. Αναστήσαμε το γήπεδο το 2000. Μία ομάδα πρέπει να έχει πάντα μία δυνατή έδρα. Το ΟΑΚΑ δεν είναι πραγματική έδρα και δεν βλέπεις ποδόσφαιρο. Σημαντικό ότι αναστήσαμε το γήπεδο που είχε εγκαταλειφθεί. Έπρεπε να εκσυγχρονιστεί για να γίνονται διεθνείς αγώνες. Κερδήθηκε το στοίχημα και βοήθησε τον Παναθηναϊκό.
Ήταν ταυτόχρονα όμως και η Δαμόκλειος σπάθη, γιατί κάποιος ανεγκέφαλος πετούσε κάτι, το γήπεδο έκλεινε κι έχανες μία δυναμική. Στο ΟΑΚΑ ήταν πιο δύσκολο να γίνει τέτοιο πράγμα».
Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης έκλεισε και με ένα μήνυμα, γεμάτο νόημα. «Αν ο κόσμος δεν είναι ενωμένος την καλύτερη ομάδα να έχεις δεν μπορείς να πάρεις το πρωτάθλημα».
«Περίεργο γεγονός η ΠΕΚ»
Για το δύσκολο διάστημα από το 2000 μέχρι και το 2008 και την πολυμετοχικότητα, ο Τζίγγερ είπε: «Τη σεζόν 2003-04 στην αρχή ένα κομμάτι των οπαδών έκαναν αποχή. Είχε αρχικά αρνητική επίπτωση, αλλά η ομάδα στο τέλος κατάφερε και πήρε το νταμπλ. Όταν τελείωσε η σεζόν κάναμε τη μεγάλη φιέστα στη Λεωφόρο είναι η χαρά του κόσμου που κατέκλυσε το γήπεδο. Εκεί είδα ότι στις χαρές είναι όλοι μαζί, στις λύπες είναι όλοι λίγοι. Εγώ επέλεξα να μην είμαι στο επίκεντρο των πανηγυρισμών. Έτσι το απόλαυσα ως ένας απλός φίλαθλος.
Αλλά τη σεζόν 2004-05 μου έχει μείνει το χαμένο πρωτάθλημα με ένα δοκάρι κι έξω του Κωσταντίνου στο ματς με την ΑΕΚ. Αλλά το κομμάτι των φιλάθλων ήταν σε μία περίεργη φάση. Αυτοί που έκαναν αποχή ήθελαν να γυρίσουν στο γήπεδο. Υπήρχαν έντονες πιέσεις να γυρίσουν στο γήπεδο και συμφώνησα, αν και δεν μου αρέσουν οι α λα καρτ οπαδοί. Πήρα ένα ρίσκο για να μην υπάρχει διχόνοια. Πήρα το ρίσκο και δυστυχώς δικαιώθηκα. Μπήκαν και σύντομα είχαμε τα πρώτα επεισόδια και τις πρώτες ποινές που μας οδήγησαν να παίξουμε κεκλεισμένων στον πιο κρίσιμο αγώνα με την ΑΕΚ.
Χάσαμε την ευκαιρία να πάρουμε το δεύτερο σερί πρωτάθλημα. Υπήρχε ένα βουητό στην εξέδρα εκείνη την εποχή, ενώ είχαμε μία καλή ομάδα, που έπαιζε κατά τη γνώμη μου το καλύτερο ποδόσφαιρο.
Το 2008 είχαμε ένα περίεργο γεγονός με την εμφάνιση της ΠΕΚ. Δεν ήμουν αντίθετος, αλλά ήταν λάθος το timing, γιατί διεκδικούσαμε το πρωτάθλημα τότε. Είχαμε δεχθεί 8 γκολ σε 25 ματς και μετά σε πολύ λιγότερα δεχθήκαμε 9 γκολ. Είχαμε απέναντί μας τον κόσμο. Το βουητό μετά την ΠΕΚ έγινε αποδοκιμασίες και επηρεάστηκε η ομάδα.
Αμέσως μετά είχαμε το συλλαλητήριο και το άνοιγμα σε άλλους μετόχους. Το κοινό συμπέρασμα είναι πως αν ο κόσμος δεν είναι ενωμένος, δεν μπορείς να πάρεις το πρωτάθλημα, γιατί δεν έχεις τη δυναμική.
Εύχομαι να πάμε ενωμένοι στο νέο γήπεδο.
Βεβαίως τον στηρίζω τον Αλαφούζο. Ο Παναθηναϊκός το 2012 ήταν χρεοκοπημένος. Ήρθε ο Γιάννης σε μένα και είπε ότι θέλει να αναλάβει τον Παναθηναϊκό. Η συμβουλή μου ήταν να προσέξει, γιατί θα μπλέξει σε κάτι που δεν θα ξεμπλέξει εύκολα. Ανέλαβε την ευθύνη, τις υποχρεώσεις και έβγαλε τον Παναθηναϊκό από τα προβλήματα. Έχουμε μία αξιοπρεπέστατη ομάδα, χωρίς οικονομικά προβλήματα, ανεξάρτητα τα αποτελέσματα.
Στο τελευταίο ντέρμπι πήγα γιατί μου είπε ο θείος μου πάμε να δούμε ένα μεγάλο ντέρμπι. Θα κρατούσα τη Θύρα 13, είναι η ψυχή της ομάδας. Εκεί έχει κάνει τις χορογραφίες, είναι μνημείο για την Αθήνα. Η ιστορία του ΠΑΟ είναι η Λεωφόρος κι αν γκρεμιστεί το πέταλο, θα γκρεμιστεί η ιστορία».
