Ο Νότης Μαριάς, Καθηγητής Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην
Ευρωβουλευτής και Βουλευτής Ηρακλείου γράφει για τις Γερμανικές αποζημιώσεις:

“Συμπληρώθηκαν την Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026 ογδόντα δύο ολόκληρα χρόνια από
τη σφαγή των 229 αμάχων του Διστόμου από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής τον
Ιούνιο του 1944.
Όπως αναφέρω στο βιβλίο μου, «Το μνημόνιο της Χρεοκοπίας και ο Άλλος Δρόμος –
Πειραματόζωο – Η Ελλάς», Εκδόσεις Λιβάνη 2011, σύμφωνα με τη Μαύρη Βίβλο
της κατοχής ο συνολικός αριθμός των θυμάτων που είχε η Ελλάδα λόγω της
γερμανικής, ιταλικής και βουλγαρικής κατοχής ανέρχονται σε 1.106.922 ψυχές και
συγκεκριμένα:
1)Νεκροί Πολέμου 1940-41: 13.327,
2)Εκτελεσμένοι (σε ολόκληρη την Ελλάδα) : 56.225,
3)Θανόντες όμηροι (στα γερμανικά στρατόπεδα) : 105.000,
4)Νεκροί από βομβαρδισμούς: 7.120,
5)Νεκροί σε μάχες Εθνικής Αντίστασης (σύμφωνα με γερμανικά στοιχεία): 20.650,
6)Νεκροί στη Μέση Ανατολή: 1.100,
7)Νεκροί από πείνα και σχετικές ασθένειες: 600.000, και
8)Απώλειες από υπογεννητικότητα: 300.000.
Στο πλαίσιο αυτό η Αθήνα οφείλει να ανάψει το πράσινο φως για την εκτέλεση της
υπ’ αριθμ. 137/1997 αμετάκλητης απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου
Λιβαδειάς που επιδίκασε αποζημιώσεις για τα 218 θύματα της σφαγής του Διστόμου
από τους ναζί.
Αν και παρήλθαν σχεδόν 26 χρόνια από την ιστορική απόφαση 11/2000 του Αρείου
Πάγου, με την οποία κατέστη αμετάκλητη η παραπάνω υπ’ αριθμ. 137/1997 απόφαση
του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς που δικαίωσε τους Διστομίτες, η Ελληνική
Πολιτεία διά του εκάστοτε υπουργού Δικαιοσύνης κατά παράβαση κάθε έννοιας
δικαίου δεν δίνει έγκριση για την εκτέλεση της εν λόγω απόφασης του Πολυμελούς
Πρωτοδικείου Λιβαδειάς κατά του γερμανικού δημοσίου.
Μάλιστα ο αείμνηστος Γιάννης Σταμούλης καθώς δεν μπορούσε να πετύχει την
περιβόητη χορήγηση αδείας από Έλληνα Υπουργό Δικαιοσύνης για τη διενέργεια
αναγκαστικής εκτέλεσης εις βάρος του Γερμανικού Δημοσίου στην Πατρίδα μας,
τελικά στράφηκε στην Ιταλία.
Στο πλαίσιο αυτό το 2014 το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ιταλίας με την ιστορική
υπ΄ αρίθμ. 238/2014 Απόφασή του έκρινε ότι, παρά την αντίθετη απόφαση του
Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης της 3ης Φεβρουαρίου 2012, η ετεροδικία ξένου
κράτους τουλάχιστον στην Ιταλία δεν μπορούσε να καλύψει και τα εγκλήματα κατά

της ανθρωπότητας τα οποία είχαν διενεργήσει κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τα
γερμανικά στρατεύματα.
Επιπλέον στις 3/9/2019, το Ιταλικό Ακυρωτικό με την υπ΄ αρίθμ. 21995 Απόφασή
του απέρριψε αναίρεση των γερμανικών σιδηροδρόμων και αποφάνθηκε ότι σύμφωνα
με την παραπάνω απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ιταλίας, η Γερμανία
δεν απολαύει ετεροδικίας για τις θηριωδίες που διέπραξαν τα γερμανικά στρατεύματα
κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και επομένως η Απόφαση του Πολυμελούς
Πρωτοδικείου Λιβαδειάς που δικαίωνε τα θύματα του Διστόμου μπορούσε να
εκτελεστεί αναγκαστικώς εις βάρος του Γερμανικού Δημοσίου εντός της επικράτειας
της Ιταλίας. Έτσι κρίθηκε σύννομη και η εκ μέρους των Διστομιτών κατάσχεση εις
χείρας των ιταλικών σιδηροδρόμων και εις βάρος των γερμανικών σιδηροδρόμων
ποσού 25.000.000 ευρώ.
Στη συνέχεια το story είναι γνωστό με τελική κατάληξη την 8785/8-4-2026
Απόφασή του τρίτου Πολιτικού Τμήματος του Ανωτάτου Ιταλικού Ακυρωτικού που
έκρινε ότι οι Διστομίτες είχαν δικαίωμα να προχωρήσουν στην εκτέλεση της
απόφασής τους που τους επιδικάζει «αποζημίωση για εγκλήματα πολέμου και
εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν στο εξωτερικό»
(www.cortedicassazione.it 8/4/2026).
Ήρθε λοιπόν η ώρα να δοθεί άδεια από τον Έλληνα υπουργό Δικαιοσύνης για την εν
Ελλάδι εκτέλεση της υπ΄ αρίθμ. 137/25-9-1997 αμετάκλητης Απόφασης του
Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς που δικαιώνει τους Διστομίτες.”