άρθρο του κ.Γεωργίου Βασ. Σμοκοβίτη
Σοφία Λαού και πείρα ζωής ό¬λων μας: «Η μάνα είναι αναντικατάστατη».
Εννέα μήνες στο σώμα της από το σώμα της αντλούμε την ύπαρξη μας, ζωή από τη ζωή της, παλμούς της καρ¬διάς της, ρυθμούς του κόσμου από τον εσωτερικό της κόσμο και μόλις βγούμε στο ΝΟΜΙΚΟ κόσμο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΑΣΤΕ, τακτοποιούμαστε νομικά ΠΡΩΤΑ, από το … όνομα πατρός και όχι της ΜΗΤΡΟΣ μας. Γιατί;
Όταν λάβουμε το ονοματεπώνυμο μας αρκεί για την ταυτότητά μας στη γραφειοκρατία πολλές φορές το όνομα ΜΟΝΟ του πατρός μας ή ΠΡΩΤΑ αυτό, είμαι π.χ. ο Δημητρόπουλος Δημήτριος του Βασι-λείου ή και της Ευρυδίκης, αλλά ΠΡΩΤΑ του … πατρός Βασιλείου και … ΜΕΤΑ της μη¬τρός Ευρυδίκης ή και καθόλου αναφορά στο όνομα μητρός αρκεί και μόνο του πατρός … Γιατί; Ποιο όνομα είναι το ΚΥΡΙΑΡΧΟ από κάθε άποψη στη ΖΩΗ και στον προσ¬διορισμό ταυτότητας του καθενός μας; Του πατέρα ή της μάνας μας;
Υπήρχε χρόνια το νομικό και… “ηθικό” καθεστώς της προίκας. Καταργήθηκε.
Θέλω, λοιπόν, δημόσια να ζητήσω να σταματήσει (γιατί όχι και με νομο¬θετική ρύθμιση η έστω ως κοινωνική … “μεταρρύθμιση”) το καθεστώς προσδιορισμού των στοιχείων της ταυτότητας μας με τον προσδιορισμό ΠΡΩΤΑ (η και μόνο πολλές φορές) του ονόματος του πατρός μας και να καθιερωθεί όπως και από τη ΦΥΣΗ, αλλά και από την εξέλιξη τηςσύγχρονης κοινωνίας επιβάλλεται το ΣΩΣΤΟ και πράγματι ΚΥΡΙΑΡΧΟ στη ζωή μας ΠΡΩΤΑ (ή και μόνο) το άνομα της ΜΗΤΕΡΑΣ μας και ΜΕΤΑ το πατρώνυμο όπου αυτό είναι απαραί¬τητο. Δηλαδή: ονομάζομαι καιταυτοποιούμαιως π.χ. Δημητρόπουλος (έστω με το επίθετο πατρός) ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ της ΕΥΡΥΔΙΚΗΣό¬που αυτά είναι απαραίτητο γραφειοκρατικά και όχι το αντίστροφο, πρώτα το άνομα πατρός και… μετά (ή και καθόλου) της μητρός μας.
Σήμερα δεν δικαιολογείται αυτή η επί χρό¬νια άδικη και αφύσικη πρωτοκαθεδρία σε όλα του αφέντη – άντρα – πατέρα της οικογένειας και στο “ημίφως η στο σκότος ή δεύτερη”, η πηγή ζωής ΜΑΝΑ – γυναίκα
Πριν το απορρίψετε ως ιδέα (κυρίως οι ά¬ντρες) ξανασκεφτείτε το λιγάκι όταν σας χαϊ¬δέψει στο πρόσωπο η μάνα σας η αν δεν υπάρ¬χει, όταν σας στηρίζει τον μέσα σας κόσμο η α¬νάμνηση ΖΩΗΣ ΤΗΣ. Τιμή, λοιπόν, πρώτα στην πρωταρχική τροφό ζωής του καθενός μας. Πρώτα το μητρώνυμο στον οποιονδήπο¬τε προσδιορισμό ταυτότητας του καθενός μας και στη συνέχεια … μετά … του πάντα σεβα¬στού πατρός μας. Στο κάτω της γραφής το “πιο σίγουρο” στη ζωή μας είναι η μάνα μας κι όχι ο αναγραφόμενος στη νομική ταυτότητά μας πιστοποιούμενος … ως πατήρ … και βεβαίως πράγματι πατέρας μας. Και το επίθετο ΚΑΙ το πρώτο όνομα ΟΛΑ δικά του;
θα μου πείτε … παγκοσμίως είναι το μό¬νο στραβό που ισχύει; Θα σας απαντήσω το ίδιο με ερώτηση: στη σύντομη ζωή σας δεν θελήσατε ποτέ και δεν προτείνατε τη διόρ¬θωση κανενός στραβού γιατί “έτσι ισχύει πάντα και παγκοσμίως”; Στην αρχή υπέ¬γραψα τούτο το κείμενο με το όνομα μου “ΓεώργοςΒασ. Σμοκοβίτης”. Θέλω να το κλείσω με την υπογραφή μου: “ΓΕώργος ΕΛ. Σμοκοβίτης”. Δηλαδή, Γεώργιος Σμοκοβί¬της της ΕΛΕΝΗΣ. Γιατί όχι; Αναφαίρετο δικαίωμα επιλογής μου. Ουτοπική, ίσως, πρόταση, αλλά ΤΙΜΗ στη μάνα. Ο καθένας ας ξανασκεφτεί τη δική του επιλογή στη δι¬κή του υπογραφή. Δικαίωμα του.
