Δύο δήμαρχοι από την πληγωμένη αλλά περήφανη Εύβοια ανέβηκαν στο βήμα της Βουλής και έστειλαν ένα κοινό, ξεκάθαρο μήνυμα: η διαχείριση του νερού δεν μπορεί να αποκοπεί από τις τοπικές κοινωνίες που γνωρίζουν τις ανάγκες, τις ιδιαιτερότητες και τις αγωνίες των πολιτών τους.

Οι δήμαρχοι Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας Γιώργος Τσαπουρνιώτης και Διρφύων–Μεσσαπίων, Αντώνης Σπυρόπουλος μεταφέροντας τη φωνή δύο μεγάλων και δοκιμασμένων περιοχών της Εύβοιας, τάχθηκαν απέναντι στις αλλαγές που προωθούνται για τις ΔΕΥΑ, υπογραμμίζοντας ότι το νερό δεν είναι μια απλή διοικητική αρμοδιότητα, αλλά κοινωνικό αγαθό, δημόσια υγεία, ανάπτυξη και αξιοπρέπεια.

Οι παρεμβάσεις τους δεν ήταν μια τυπική πολιτική διαφωνία. Ήταν μια κραυγή αγωνίας από δήμους που τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν αντιμέτωποι με καταστροφές, πυρκαγιές, πλημμύρες και σεισμούς, αλλά κατάφεραν να κρατήσουν τις κοινωνίες τους όρθιες.

Η φωνή ενός Δήμου που αναγεννιέται από τις στάχτες

Ο Δήμαρχος Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας στάθηκε στη Βουλή εκπροσωπώντας έναν δήμο που γνώρισε τη σκληρότητα των καταστροφικών πυρκαγιών του 2021 και συνεχίζει τη δύσκολη πορεία της ανασυγκρότησης.

Μετέφερε την αγωνία των κατοίκων των ορεινών και παραθαλάσσιων κοινοτήτων, των αγροτών, των επαγγελματιών και όλων όσοι εξαρτώνται καθημερινά από μια αξιόπιστη υπηρεσία ύδρευσης.

Το μήνυμά του ήταν ξεκάθαρο:

«Δεν ήρθα να υπερασπιστώ έναν οργανισμό. Ήρθα να υπερασπιστώ το δικαίωμα των τοπικών κοινωνιών να έχουν λόγο για ένα αγαθό που αφορά άμεσα τη ζωή τους».

Ο δήμαρχος υπογράμμισε ότι η λειτουργία μιας ΔΕΥΑ σε έναν μεγάλο και δύσκολο γεωγραφικά δήμο δεν γίνεται από ένα γραφείο. Γίνεται στους δρόμους, στα χωριά, στις δεξαμενές και στα δίκτυα.

Γίνεται από ανθρώπους που γνωρίζουν κάθε σημείο του τόπου τους.

Και έθεσε το κρίσιμο ερώτημα:

Γιατί να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο οι ΔΕΥΑ που λειτουργούν αποτελεσματικά και έχουν οικονομική υγεία με εκείνες που αντιμετωπίζουν προβλήματα;

Η θέση του ήταν σαφής:
Οι αδυναμίες πρέπει να διορθωθούν, όχι να τιμωρηθούν συλλήβδην όσοι έχουν αποδείξει ότι μπορούν να ανταποκριθούν.

Η αυτοτέλεια ενός Δήμου που υπερασπίζεται το νερό του

Από την πλευρά του, ο Δήμαρχος Διρφύων–Μεσσαπίων έδωσε ακόμη πιο έντονο πολιτικό στίγμα, παρουσιάζοντας την πραγματικότητα ενός δήμου που έχει δοκιμαστεί επανειλημμένα.

Πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμοί και νέες καταστροφές έχουν αφήσει βαθιά σημάδια στην περιοχή, όμως η τοπική κοινωνία συνεχίζει να παλεύει για την ανασυγκρότησή της.

Όπως τόνισε, το ζήτημα του νερού δεν είναι απλώς θέμα διοίκησης.

Είναι ζήτημα επιβίωσης και αυτοτέλειας.

Ο Δήμος Διρφύων–Μεσσαπίων, όπως ανέφερε, διαθέτει υδατικούς πόρους, οικονομική ισορροπία και μια υπηρεσία που μπορεί να εξασφαλίζει ποιοτικό και ασφαλές νερό στους πολίτες.

Η βασική του ένσταση ήταν απέναντι στη λογική της συγκέντρωσης της διαχείρισης μακριά από τις τοπικές κοινωνίες.

Το ερώτημα που έθεσε προς την Πολιτεία ήταν αμείλικτο:

Μπορεί ένας μεγάλος κεντρικός οργανισμός να γνωρίζει καλύτερα από τους ανθρώπους του τόπου κάθε γεώτρηση, κάθε δεξαμενή και κάθε πρόβλημα ενός απομακρυσμένου χωριού;

Για τον Δήμο Διρφύων–Μεσσαπίων, η απάντηση είναι ξεκάθαρη:

Η διαχείριση του νερού πρέπει να παραμείνει κοντά στον πολίτη, με δημόσιο χαρακτήρα, διαφάνεια και δημοκρατικό έλεγχο.

Το κοινό μήνυμα της Εύβοιας

Πίσω από τις δύο ομιλίες υπάρχει μια κοινή αγωνία.

Όχι η υπεράσπιση μιας δομής για τη δομή.

Αλλά η υπεράσπιση μιας αρχής:

Ότι οι αποφάσεις για το νερό πρέπει να λαμβάνονται με γνώμονα τον άνθρωπο και την πραγματικότητα κάθε περιοχής.

Για έναν κάτοικο ενός απομακρυσμένου χωριού, η ύδρευση δεν είναι ένας αριθμός σε έναν προϋπολογισμό.

Είναι το αν θα έχει νερό στο σπίτι του.

Είναι το αν μια βλάβη θα αποκατασταθεί σε ώρες ή σε ημέρες.

Είναι το αν ο αγρότης θα μπορέσει να συνεχίσει την παραγωγή του.

Είναι το αν μια οικογένεια θα αισθάνεται ότι το κράτος βρίσκεται δίπλα της.

Οι δύο δήμαρχοι έστειλαν από τη Βουλή ένα μήνυμα που ξεπερνά τα όρια της Εύβοιας:

Οι μεταρρυθμίσεις έχουν αξία μόνο όταν βελτιώνουν τη ζωή των πολιτών. Όχι όταν απομακρύνουν τις αποφάσεις από αυτούς.

Το νερό είναι υπόθεση όλων.

Και όπως τόνισαν οι δύο αυτοδιοικητικοί εκπρόσωποι:

Ο τελικός κριτής δεν είναι ούτε ένας νόμος ούτε ένας οργανισμός. Είναι ο πολίτης.