Ταυτόχρονα, η επίσης, ποιοτική µεσόσπερµη «Ronaldo», που επί σειρά ετών αποτελεί το «βασιλιά» του ορυζώνα της δυτικής Θεσσαλονίκης, ζει στη σκιά της υποδεέστερης «Diva», την οποία θεωρητικά δεν την ήθελε κανείς, αλλά είναι η µοναδική, που, µέχρι στιγµής τουλάχιστον, δείχνει σηµάδια ζωής, έστω και στα χαµηλά επίπεδα των 25 λεπτών το κιλό.
Το οξύµωρο, µάλιστα, είναι πως στο ξεκίνηµα του περσινού αλωνιού, οι εκτιµήσεις, που έδιναν και έπαιρναν στην αγορά, έκαναν λόγο για µια διαφορά τιµής, µεταξύ «Elite» και «Diva», της τάξης των 6 λεπτών το κιλό, υπέρ της πρώτης.
Και το Ronaldo έδειχνε αρχικά ότι θα διαφοροποιηθεί από τη «Diva» κατά περίπου 2-3 λεπτά το κιλό, αλλά πλέον η εκτίµηση είναι πως θα πουληθεί όταν τελειώσουν τα αποθέµατα της «Diva» και µε την ίδια χαµηλή τιµή. Σε ό,τι αφορά δε, στα µακρύσπερµα ρύζια, σύµφωνα µε όσα µας µεταφέρονται, οι λίγες εµπορικές πράξεις που έχουν γίνει είναι στα 24 λεπτά το κιλό. Υπό το πρίσµα αυτό, οι παροτρύνσεις για «στροφή» της καλλιέργειας σε πιο ποιοτικές ποικιλίες, που ακούστηκαν επίσηµα για ακόµη µια φορά, σε ηµερίδα για το ρύζι, στις 5 Μαρτίου στη Θεσσαλονίκη, αν και έχουν την αξία τους, ήχησαν κάπως παράταιρα στα αφτιά των παραγωγών, που βρέθηκαν στο χώρο της εκδήλωσης και δεν ξέρουν πως θα τα βγάλουν πέρα µε τις υποχρεώσεις τους, αλλά και κάποιων µυλωνάδων.Το θέµα της ανάγκης διαφοροποίησης των ποικιλιών, έθεσε ο πρόεδρος της Ε∆ΟΡΕΛ, κ. Αρναουτάκης, αλλά και η Γεωργία Κωστηνάκη, από το Σύνδεσµο Ορυζόµυλων Ελλάδος, λέγοντας ότι πρέπει να καλλιεργηθούν ποικιλίες που στοχεύουν στην ποιότητα, έχουν ζήτηση από την αγορά και µπορούν να κρατήσουν σεβαστή τιµή, φέρνοντας ένα ικανοποιητικό εισόδηµα στον παραγωγό.
Η κ. Κωστηνάκη, µάλιστα, παρουσίασε και παραδείγµατα, λέγοντας µεταξύ άλλων, ότι είναι προτιµότερο να διαθέτεις µια ποικιλία που θα σου αποφέρει 800 κιλά το στρέµµα και θα την πληρωθείς 45 λεπτά το κιλό, από µια άλλη ποικιλία µε απόδοση 1.000 κιλά το στρέµµα, που όµως πληρώνεται µε 25 λεπτά το κιλό.
Το προφανές, στη λογική προσέγγιση της κ. Κωστηνάκη, ωστόσο, είχε κι αντίλογο. Στα πηγαδάκια που σχηµατίστηκαν µεταξύ συµµετεχόντων, η επωδός ήταν πως σχεδόν τέσσερις µήνες µετά το αλώνι και τη µεγάλη πλειονότητα της παραγωγής να παραµένει στις αποθήκες, αυτό που φαίνεται να ισχύει, τελικά, είναι η πικρή διαπίστωση ότι δυστυχώς οι ποιοτικές κατηγορίες, σε δύσκολες εµπορικές συνθήκες, όπως αυτή που διανύει το εµπόριο ρυζιού φέτος, πάνε περίπατο και πως επί της ουσίας η αγορά αποτιµά στην πράξη ως «καλύτερο ρύζι, το φθηνό ρύζι».
Ο Σταύρος Μπέγκας, της «Begas Agro» από την πλευρά του, µολονότι χαρακτήρισε ωραίες τις ιδέες περί της κατεύθυνσης του κόσµου προς ποικιλίες που αναζητά η αγορά, τόνισε πως αυτό έχει κόστος και στην πλευρά του παραγωγού που θα δοκιµάσει µια νέα ποικιλία και ίσως υπάρξουν αποτυχίες στον εγκλιµατισµό της, αλλά και στον ορυζόµυλο, που θα πρέπει να πάει να βρει αγορές για να διαθέσει αυτό το προϊόν.
