Άρθρο του Νίκου Έλληνα

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο «είμαστε πολλοί και στεκόμαστε όρθιοι» και στο «κάτι πάει να ξεφύγει». Και συνήθως δεν την περνάς επειδή είσαι κακός άνθρωπος. Την περνάς επειδή για λίγα δευτερόλεπτα πιστεύεις ότι απειλείσαι.

Στο μπλόκο του Μπράλου, λίγο αφότου κατέφτασε κόσμος από την Καρδίτσα, συνέβη κάτι που μοιάζει μικρό αλλά κουβαλάει μεγάλο μάθημα: ένα άτομο κινήθηκε πιο “εκτός” από τον κύριο όγκο, προκάλεσε υποψίες, δημιουργήθηκε αναβρασμός και μέσα σε ελάχιστο χρόνο η ατμόσφαιρα πήγε να φορτίσει. Όταν τελικά έγινε ξεκάθαρο ότι πρόκειται για αστυνομικό με πολιτικά από την Καρδίτσα, η κατάσταση θα μπορούσε να πάρει λάθος δρόμο.

Δεν τον πήρε. Και αυτό είναι το σημαντικό.

Γιατί εκεί εμφανίστηκε κάτι που σε τέτοιες στιγμές αξίζει περισσότερο από χίλια συνθήματα: Ο ψύχραιμος άνθρωπος μέσα στο πλήθος. Οι τύποι που δεν θέλουν να “κερδίσουν” τον καβγά, αλλά να σώσουν την υπόθεση. Πρόσωπα με κύρος που μπήκαν μπροστά (όπως ο πρόεδρος Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Φθιώτιδας Χρήστος Λιγδής) και κράτησαν την ένταση χαμηλά, μέχρι που το ζήτημα έκλεισε ήρεμα και χωρίς παρατράγουδα, με συναδέλφους του από τη Λαμία να τον απομακρύνουν.

Γιατί ανάβει τόσο εύκολα το σπίρτο;

Ας το πούμε όπως είναι: σε μια κινητοποίηση, ο κόσμος δεν «ψάχνεται για φασαρία». Ψάχνεται για δικαιοσύνη. Και όταν η δικαιοσύνη μοιάζει να γίνεται “φακέλωμα”, “παρακολούθηση”, “σκανάρισμα”, το μυαλό μπαίνει σε λειτουργία άμυνας, αφού θυμίζει άλλες σκοτεινές εποχές.

Εκεί δεν σκέφτεσαι με το ψυχρό κομμάτι του εγκεφάλου. Σκέφτεσαι με το κομμάτι που λέει:

• «μας μετράνε»

• «μας στοχοποιούν»

• «θα το πληρώσουμε μετά»

Και τότε ένας άνθρωπος στο πλάι δεν είναι απλά ένας άνθρωπος στο πλάι. Γίνεται σύμβολο. Και τα σύμβολα ανάβουν πιο εύκολα από τα γεγονότα.

Η πραγματική νίκη είναι να μη δώσεις την εικόνα που περιμένουν

Σε τέτοιες συγκεντρώσεις υπάρχει πάντα ένα “σιωπηλό στοίχημα”:

• η μία πλευρά θέλει να ακουστεί το αίτημά της

• η άλλη πλευρά θέλει να μη διαλυθεί η τάξη

• και κάπου στη μέση καραδοκεί το πιο ύπουλο πράγμα: Η εικόνα που θα μείνει

Γιατί η εικόνα είναι νόμισμα. Και κάποιοι περιμένουν στη γωνία. Ένα λάθος, ένα χαστούκι, μια κλωτσιά, ένα ξεφτίλισμα, ένα «γ@μήστε τον!»… και ξαφνικά η κουβέντα δεν είναι το δίκαιο αίτημα. Είναι «τα επεισόδια».

Εκεί, λοιπόν, οι ψυχραιμότεροι δεν έκαναν απλά “καλή πράξη”. Έκαναν στρατηγική κίνηση. Προστάτεψαν τη μεγάλη εικόνα.

Μπορεί να ήταν υπηρεσιακό το περιστατικό. Μπορεί να ήταν κακή προαωπική εκτίμηση. Μπορεί να ήταν «να δω τι γίνεται». Ό,τι κι αν ήταν, το σημείο δεν είναι να γράψουμε σενάρια.

Η αυτοκυριαρχία δεν είναι “καλοσύνη”. Είναι δύναμη με κατεύθυνση.

Το μπλόκο δεν “σώθηκε” επειδή δεν υπήρχε ένταση. Σώθηκε επειδή βρέθηκαν άνθρωποι που κατάλαβαν ότι, εκείνη τη στιγμή, το πιο πατριωτικό και το πιο χρήσιμο πράγμα δεν ήταν να φωνάξεις. Ήταν να μην αφήσεις τον θυμό να γράψει την ιστορία αντί για το αίτημα.

Δείτε το βίντεο της στιγμής: