Ο προχωρημένος καρκίνος του νεφρού (advanced renal cell carcinoma, aRCC), αποτελεί μια ετερογενή νόσο με πολύπλοκη βιολογική συμπεριφορά. Τα τελευταία 15 χρόνια η θεραπευτική του αντιμετώπιση έχει αλλάξει ριζικά, χάρη στις στοχευμένες θεραπείες και ανοσοθεραπείες , που στοχεύουν συγκεκριμένα μοριακά μονοπάτια, τα οποία ρυθμίζουν την αγγειογένεση, την υποξία και την ανοσολογική απόκριση του όγκου.
Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής (Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ Δρ. Μαρία Καπαρέλου (Παθολόγος – Ογκολόγος) και Θάνος Δημόπουλος (Καθηγητής Θεραπευτικής – Ογκολογίας – Αιματολογίας, Διευθυντής Θεραπευτικής Κλινικής, τ. Πρύτανης ΕΚΠΑ) αναφέρουν ότι στην πρώτη γραμμή θεραπείας του προχωρημένου καρκίνου του νεφρού γράφει συχνά. συνδυασμοί ανοσοθεραπείας (αναστολείς PD-1 ή PD-L1) με αναστολείς τυροσινικής κινάσης (TKIs) που στοχεύουν τον υποδοχέα του ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (VEGFR). Μετά από πρόοδο της νόσου σε αυτή τη θεραπεία, οι επιλογές μέχρι πρόσφατα περιλάμβαναν κυρίως μονοθεραπεία με TKI.
Το belzutifan είναι ένας νέος στοχευμένος παράγοντας και ο πρώτος αναστολέας του παράγοντα HIF-2α (hypoxia-inducible factor 2 alpha). Ο HIF-2α αποτελεί κεντρικό ρυθμιστή της κυτταρικής απόκρισης στην υποξία, ιδιαίτερα σημαντικό στον καρκίνο νεφρού, όπου η απώλεια του γονιδίου VHL οδηγεί σε υπερενεργοποίηση του μονοπατιού της υποξίας και της αγγειογένεσης. Το lenvatinib είναι ένας αναστολέας τυροσινικής κίνησης που αναστέλλει κυρίως VEGFR, αλλά και άλλους υποδοχείς που σχετίζονται με τον πολλαπλασιασμό και την αγγειογένεση του όγκου.
Η θεραπεία του προχωρημένου καρκίνου νεφρού βασίζεται στη διαδοχική χορήγηση αποτελεσματικών σχημάτων, με στόχο την παράταση της επιβίωσης, τον έλεγχο της νόσου και τη διατήρηση καλής ποιότητας ζωής . Μετά την αποτυχία της ανοσοθεραπείας (anti–PD-1/PD-L1), οι θεραπευτικές επιλογές ήταν πολλές και συχνά βασίζονταν σε μελέτες που είχαν σχεδιαστεί πριν από την ευρεία χρήση των ανοσοθεραπειών.
Σε αυτό το πλαίσιο, ιδιαίτερη σημασία έχει η μελέτη φάσης 3 LITESPARK-011 , τα αποτελέσματα της οποίας παρουσιάστηκαν στο ASCO Genitourinary Cancers Symposium 2026. Η μελέτη αξιολόγησε τον συνδυασμό belzutifan και lenvatinib έναντι cabozantinib σε ασθενείς με προχωρημένο νεφροκυτταρικό καρκίνωμα που είχαν λάβει ήδη αναστολείς PD-1 ή PD-L1.
Η LITESPARK-011 είναι η πρώτη τυχαιοποιημένη μελέτη φάσης 3 που αξιολόγησε συνδυασμό αναστολέα HIF-2α με VEGFR–TKI. Στη δεύτερη ενδιάμεση ανάλυση, με ελάχιστη παρακολούθηση 17 μηνών, ο συνδυασμός belzutifan και lenvatinib πέτυχε στατιστικά σημαντική βελτίωση στην επιβίωση χωρίς πρόοδο της νόσου (progression-free survival, PFS). Η διάμεση PFS ήταν 14,8 μήνες έναντι 10,7 μηνών με cabozantinib, δηλαδή όφελος 4,1 μηνών (HR 0,70).
Επιπλέον, το ποσοστό αντικειμενικής ανταπόκρισης (objective response rate, ORR) ήταν υψηλότερο με τον συνδυασμό (52,6% έναντι 40,2%), ενώ η διάρκεια ανταπόκρισης (duration of response, DOR) ήταν σχεδόν διπλάσια: 23,0 μήνες έναντι 12,3 μηνών. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό ήταν ότι περίπου οι μισοί ασθενείς που έλαβαν τον συνδυασμό διατηρούσαν την ανταπόκριση στους 24 μήνες.
Η συνολική επιβίωση (overall survival, OS) παρουσίασε επίσης αριθμητική βελτίωση (34,9 μήνες έναντι 27,6 μηνών, διαφορά 7,3 μηνών), αν και στη χρονική στιγμή της ανάλυσης δεν είχε στατιστική σημαντική.
Το προφίλ ασφάλειας του συνδυασμού ήταν διαχειρίσιμο και σύμφωνο με τις γνωστές ενέργειες των επιμέρους φαρμάκων. Συχνότερες τοξικότητες ήταν η αναιμία, η υπέρταση και η διάρροια . Οι σοβαρές ενέργειες ήταν ελαφρώς συχνότερες σε σχέση με το cabozantinib , αλλά η διάρκεια θεραπείας ήταν επίσης μεγαλύτερη. Ιδιαίτερη προσοχή σε ασθενείς με προϋπάρχουσα καρδιοπάθεια , αναιμία ή πνευμονική νόσο, λόγω κινδύνου υποξίας και καρδιακής δυσλειτουργίας.
Το LITESPARK-011 είναι η πρώτη μελέτη φάσης 3 που δείχνει σαφές όφελος ενός συνδυασμού έναντι καθιερωμένου VEGFR–TKI μετά από αποτυχία ανοσοθεραπείας. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι ο συνδυασμός belzutifan και lenvatinib μπορεί να αποτελέσει μια νέα, αποτελεσματική θεραπευτική επιλογή στη δεύτερη γραμμή , με παρατεταμένη διάρκεια ανταπόκρισης.
Στην πράξη, η επιλογή θεραπείας θα εξακολουθήσει να εξατομικεύεται με βάση τα χαρακτηριστικά των ασθενών, τις συννοσηρότητες και το προφίλ τοξικότητας. Ωστόσο, η ενσωμάτωση αναστολέων HIF-2α στην κλινική πράξη σηματοδοτεί ένα νέο κεφάλαιο στη στοχευμένη θεραπεία του προχωρημένου καρκίνου νεφρού, αξιοποιώντας βαθύτερη κατανόηση της μοριακής βιολογίας της νόσου προς τον όφελο των ασθενών.
