Καταγγελίες για κατάχρηση ευρωπαϊκών αγροτικών ενισχύσεων ερευνά το Ευρωπαϊκό Γραφείο Δημοσίου Κατηγόρου (EPPO), το οποίο διαβίβασε πληροφορίες στη Βουλή των Ελλήνων, μετά από πολύμηνη έρευνα στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, η υπόθεση αφορά συστηματική απάτη κατά των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη συμμετοχή – μεταξύ άλλων – και δημόσιων υπαλλήλων του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Οι ύποπτες πρακτικές, όπως αναφέρεται, εκτείνονται από το 2019 έως και το 2024. Περιλάμβαναν ψευδείς αιτήσεις για αγροτικές επιδοτήσεις, στις οποίες εμφανίζονταν πρόσωπα ως «νέοι ή νεοεισερχόμενοι αγρότες» ώστε να εξασφαλίσουν δικαιώματα πληρωμής. Παράλληλα, δηλώνονταν ψευδώς ιδιόκτητα ή μισθωμένα βοσκοτόπια, ακόμη και δημόσιες εκτάσεις, που συχνά βρίσκονταν μακριά από τον τόπο κατοικίας των αιτούντων. Το 2024 το σχήμα φέρεται να εξελίχθηκε περαιτέρω, με ψευδείς δηλώσεις για ύπαρξη ζωικού κεφαλαίου, με στόχο την ενίσχυση των αιτήσεων και την εξασφάλιση επιπλέον δικαιωμάτων σε δημόσιες βοσκίσιμες γαίες.
Η δράση αυτή φαίνεται να είχε οργανωμένο χαρακτήρα, με τη συμμετοχή διοικητικών στελεχών και υπαλλήλων του ΟΠΕΚΕΠΕ, γεγονός που υποδεικνύει ότι δεν επρόκειτο για μεμονωμένες παρατυπίες αλλά για συντονισμένο σχήμα εξαπάτησης των ευρωπαϊκών μηχανισμών ενίσχυσης. Οι έρευνες του EPPO πραγματοποιήθηκαν με την υποστήριξη της Ελληνικής Αστυνομίας – συγκεκριμένα της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών και της Διεύθυνσης Εσωτερικών Υποθέσεων – σε Αθήνα και Κρήτη. Η διαδικασία περισυλλογής στοιχείων, μεταξύ αυτών και ψηφιακού υλικού, κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι θεωρούνται αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου από τα ελληνικά δικαστήρια, ενώ η έρευνα παραμένει σε εξέλιξη. Το EPPO, που έχει ως αποστολή την καταπολέμηση της απάτης και της διαφθοράς κατά του προϋπολογισμού της ΕΕ, αναμένεται να προχωρήσει σε περαιτέρω ενέργειες μόλις ολοκληρωθεί η επεξεργασία των στοιχείων.
Η συγκεκριμένη υπόθεση αναδεικνύει για ακόμη μία φορά τις χρόνιες αδυναμίες του συστήματος διαχείρισης των κοινοτικών επιδοτήσεων στην Ελλάδα και θέτει με έμφαση το ζήτημα της ανάγκης για ενίσχυση των ελέγχων και της διαφάνειας στους δημόσιους οργανισμούς που διαχειρίζονται ευρωπαϊκούς πόρους.
