Πρόκειται για ένα πραγματικό «φιλέτο», σε μια περιοχή όπου κάθε τετραγωνικό μέτρο γης κοστολογείται σαν χρυσάφι. Κι όμως, το πανάκριβο αυτό ακίνητο βρέθηκε να διεκδικείται όχι με συμβόλαια ή αγοραπωλησίες, αλλά μέσω χρησικτησίας, αξιοποιώντας το γεγονός ότι επί σειρά ετών εμφανιζόταν στο Κτηματολόγιο ως «αγνώστου ιδιοκτήτη» και ότι το Ελληνικό Δημόσιο δεν είχε κινηθεί για να κατοχυρώσει τα δικαιώματά του.

Το πρώτο επεισόδιο αυτής της υπόθεσης είχε αποκαλυφθεί από το protothema.gr. Δύο διαφορετικοί άνθρωποι εμφανίστηκαν να διεκδικούν το ίδιο ακριβώς οικόπεδο, ο καθένας με τη δική του ιστορία. Ο ένας επικαλούνταν τον «μπαρμπα-Κώστα», έναν μπακάλη που, όπως υποστήριζε, φρόντιζε το ακίνητο από τη δεκαετία του ’50 και του το κληροδότησε μέσα από χρόνια κατοχής. Ο δεύτερος παρουσίαζε μια εντελώς διαφορετική αφήγηση, σύμφωνα με την οποία το οικόπεδο αποτελούσε μέρος της μεγάλης περιουσίας που του άφησε η γιαγιά του με διαθήκη.

Δύο διαφορετικά σενάρια, χωρίς καμία σύνδεση μεταξύ τους, είχαν όμως έναν κοινό παρονομαστή: την προσπάθεια να αποκτηθεί, μέσω χρησικτησίας, ένα δημόσιο ακίνητο τεράστιας αξίας. Σήμερα, η υπόθεση περνά σε μια νέα φάση. Με αγωγή το Ελληνικό Δημόσιο επιχειρεί να αποδομήσει βήμα προς βήμα το αφήγημα των δύο διεκδικητών, παρουσιάζοντας έγγραφα και στοιχεία που, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, αποδεικνύουν ότι το οικόπεδο όχι μόνο ανήκε στο Δημόσιο εδώ και δεκαετίες, αλλά βρισκόταν διαρκώς υπό τη διαχείριση και την εποπτεία του.

Το σύστημα προσγείωσης του αεροδρομίου

Σύμφωνα με την αγωγή, το επίμαχο ακίνητο δεν ήταν ποτέ ένα εγκαταλειμμένο ή «ορφανό» οικόπεδο. Αντίθετα, το Δημόσιο υποστηρίζει ότι απέκτησε την κυριότητά του ήδη από το 1965, όταν ολοκληρώθηκε η αναγκαστική απαλλοτρίωση της έκτασης για τις ανάγκες του τότε αεροδρομίου του Ελληνικού και ειδικότερα για την εγκατάσταση του συστήματος προσγείωσης αεροσκαφών (ILS), μιας κρίσιμης υποδομής για την ασφαλή λειτουργία του αερολιμένα. Στην αγωγή παρατίθενται οι αποφάσεις της απαλλοτρίωσης, η καταβολή της αποζημίωσης στους τότε ιδιοκτήτες και η ολοκλήρωση της διαδικασίας, στοιχεία με τα οποία το Δημόσιο υποστηρίζει ότι απέκτησε οριστικά την κυριότητα του ακινήτου.

Το ενδιαφέρον όμως δεν σταματά εκεί. Η αγωγή επιχειρεί να αποδείξει ότι το οικόπεδο δεν έμεινε ποτέ χωρίς ιδιοκτήτη ή χωρίς διαχείριση. Αντίθετα, περιγράφει μια συνεχή παρουσία της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας στον χώρο για περισσότερα από εξήντα χρόνια. Οπως αναφέρεται, το ακίνητο ήταν περιφραγμένο, η πρόσβαση ελεγχόταν με λουκέτο, πραγματοποιούνταν τακτικοί καθαρισμοί, αποψιλώσεις και εργασίες συντήρησης, ενώ οι εγκαταστάσεις του επισκευάζονταν όποτε αυτό ήταν αναγκαίο.

Παράλληλα, υπάλληλοι της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας πραγματοποιούσαν συχνές επισκέψεις για την επιτήρηση και τη λειτουργία του χώρου, ο οποίος εξακολουθούσε να εξυπηρετεί ανάγκες της αεροναυτιλίας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι πολλά από τα στοιχεία που σήμερα επικαλείται το Ελληνικό Δημόσιο είχαν αναδειχθεί ήδη από το πρώτο ρεπορτάζ του «ΘΕΜΑτος» μέσα από τις μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής.

Γείτονες είχαν περιγράψει ότι στο οικόπεδο λειτουργούσαν επί δεκαετίες εγκαταστάσεις της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, ενώ υποστήριζαν ότι ουδέποτε είχαν δει κάποιον από τους δύο διεκδικητές ή τους φερόμενους δικαιοπαρόχους τους να ασκούν πράξεις κατοχής ή διαχείρισης του χώρου.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι μία από τις αναφορές της αγωγής, σύμφωνα με την οποία το 2005 η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας εκμίσθωσε τη χρήση μέρους του οικοπέδου σε εργολάβο που ανέγειρε γειτονική πολυκατοικία έναντι μηνιαίου μισθώματος 5.000 ευρώ. Πρόκειται για μια πληροφορία που είχε μεταφέρει στο «ΘΕΜΑ» κάτοικος της περιοχής και πλέον, σύμφωνα με την αγωγή, τεκμηριώνεται από επίσημα έγγραφα της ίδιας της Υπηρεσίας.

Το λουκέτο

Στην αγωγή περιλαμβάνεται και ένα ακόμη περιστατικό που αποτυπώνει, σύμφωνα πάντα με το Δημόσιο, τη συνεχή εποπτεία του χώρου. Οπως αναφέρεται, κατά τη διάρκεια πρόσφατης αυτοψίας διαπιστώθηκε ότι άγνωστοι είχαν αλλάξει το λουκέτο της εισόδου του οικοπέδου, γεγονός που κινητοποίησε τις αρμόδιες υπηρεσίες, καθώς εξακολουθούσαν να επιβλέπουν το ακίνητο.

Το Ελληνικό Δημόσιο επιχειρεί επίσης να εξηγήσει γιατί το οικόπεδο εμφανιζόταν στο Κτηματολόγιο ως «αγνώστου ιδιοκτήτη». Σύμφωνα με όσα αναφέρει, αυτό δεν σημαίνει ότι το Δημόσιο είχε απωλέσει τα δικαιώματά του, αλλά οφείλεται στο γεγονός ότι κατά την περίοδο της κτηματογράφησης δεν είχε υποβάλει σχετική δήλωση, καθώς τότε εξαιρούνταν από τη συγκεκριμένη υποχρέωση.

Για τον λόγο αυτό ζητεί πλέον από το δικαστήριο να διορθωθεί η αρχική εγγραφή και να καταχωριστεί το ίδιο ως αποκλειστικός κύριος του ακινήτου. Η δικαστική διαμάχη βρίσκεται πλέον σε πλήρη εξέλιξη και το δικαστήριο θα είναι εκείνο που θα αποφανθεί επί των αντικρουόμενων ισχυρισμών.

Ωστόσο, η αγωγή του Ελληνικού Δημοσίου σηματοδοτεί μια σημαντική εξέλιξη. Το κράτος παρουσιάζει ένα εκτεταμένο ιστορικό και σειρά εγγράφων που επιχειρούν να ανατρέψουν το αφήγημα πάνω στο οποίο στηρίχθηκαν οι διεκδικήσεις μέσω χρησικτησίας και ίσως αυτή η αγωγή να αποτελέσει την αρχή μιας πιο συστηματικής προσπάθειας του Ελληνικού Δημοσίου να προστατεύσει τα λεγόμενα «ορφανά φιλέτα» της δημόσιας περιουσίας.

Ο ένας από τους δύο βασικούς διεκδικητές του ακινήτου, ο Μ.Χ., προχώρησε σε δήλωση παραίτησης από το δικόγραφο της κύριας παρέμβασής του, με το οποίο είχε εισέλθει στη δικαστική διαμάχη για το οικόπεδο της οδού Βασίλη Τσιτσάνη 2. Η δήλωση κατατέθηκε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και αφορά το δικόγραφο που είχε υποβληθεί στις αρχές του 2025, μέσω του οποίου διεκδικούσε το επίμαχο ακίνητο, παρεμβαίνοντας στη διαφορά που είχε ήδη ανοίξει ανάμεσα στο Ελληνικό Δημόσιο και τον έτερο διεκδικητή.

Ο έτερος διεκδικητής, Ε.Κ., εξακολουθεί να διατηρεί σε ισχύ την αγωγή με την οποία διεκδικεί την κυριότητα του ακινήτου μέσω χρησικτησίας. Ετσι, η δικαστική διαμάχη για ένα από τα ακριβότερα οικόπεδα της Γλυφάδας συνεχίζεται, με το Ελληνικό Δημόσιο να επιδιώκει πλέον την οριστική αναγνώριση της κυριότητάς του και την απόρριψη των διεκδικήσεων των δύο ιδιωτών.