Ξεμυτίζουν γύρω από το σπίτι μου, στα χέρσα χωράφια, τις πλαγιές των λόφων και τους όχτους γύρω από τη ρεματιά, μπλεγμένα μέσα στα μυτερά αγκάθια τους. Σε ξεγελά ο λεπτότατος πρασινομόβ βλαστός τους, μπορεί να περάσεις ξυστά δίπλα τους και να μην τον πάρεις είδηση, μαγικά αόρατος. Τι ενθουσιασμός όμως αν τον δεις εγκαίρως και κόψεις το ζουμερό βλαστάρι του σπαραγγιού, ακριβώς στο σημείο που σπάει όταν λυγίσει απαλά.

Καμιά φορά τα γεύομαι επί τόπου, ωμά, τρυφερά και ζουμερά. Κι όσο ανεβαίνω το λοφάκι με την πρασινάδα και τα αγκάθια, τόσα περισσότερα σπαράγγια ξεπροβάλλουν ολόγυρα. Είναι η δεύτερη φετινή σοδειά. Η πρώτη ήταν βιαστική, ξεγελασμένη από τις άφθονες βροχές και την αφύσικη ζέστη των αρχών του χειμώνα. Κάηκε και εξαφανίστηκε το πρωινό της Πρωτοχρονιάς από την επίθεση μια ξαφνικής νυχτερινής παγωνιάς. Βλαστάρια που σε μόλις λίγες μέρες θα ήταν έτοιμα να τα κόψεις, μέσα σε ένα βράδυ έγιναν ξερόκλαδα, τσουρουφλισμένα από τον πάγο.

Περίμενα λοιπόν τη δεύτερη φουρνιά, στον καιρό της αυτή, πώς και πώς. Γιατί λαχταράω αυτό τον καθημερινό μεζέ: σπαράγγια άγρια, άρτι κομμένα, τσιγαρισμένα ελαφρά στο λάδι και από πάνω μερικά αυγά, ανακατεμένα ελάχιστα, ίσα να σφίξουν. Κάθε μέρα, για πρωινό και για βραδινό.

Τις Κυριακές όμως τους αξίζει λίγος παραπάνω χρόνος, για να μπουν σε ομελέτα φούρνου. Έτσι τα φτιάχνουν εδώ, στα Μεσόγεια και σε όλες τις ελληνικές εξοχές αυτόν τον καιρό. Η ευωδιά της όσο ψήνεται σε ξετρελαίνει. Κι αν χάσει τον όγκο της λίγα λεπτά αφού ξεφουρνιστεί, η νοστιμιά της παραμένει ανεπανάληπτη, πανηγυρική!

Για να πω την αλήθεια, δεν ξέρω τι μου αρέσει και με χαροποιεί περισσότερο: η νοστιμιά αυτού του μεζέ ή η μικρή νίκη και ο ενθουσιασμός του μαζέματος; Η μικρή απατηλή πεποίθηση ότι βρήκες μόνος σου την τροφή σου, έστω κι αν είναι απλώς το πρόγευμά σου. Ο καιρός των σπαραγγιών και των άγριων χόρτων δεν κρατά πολύ. Όσο διαρκεί όμως, λέω να τον απολαύσω όσο περισσότερο μπορώ.

ΥΓ.: Ψάχνω να βρω και μια συνταγή για σπαράγγια τουρσί ή πίκλα. Θα δοκιμάσω και θα επανέλθω.

gastronomos.gr