Η συμβολή στη φροντίδα των εγγονιών ενδέχεται να λειτουργεί ως «ασπίδα» απέναντι στη γνωστική έκπτωση στους ηλικιωμένους, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε από την American Psychological Association στο Psychology and Aging.

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε υπό την καθοδήγηση ερευνητών από το Πανεπιστήμιο Tilburg στην Ολλανδία.

« Πολλοί παπούδες και γιαγιάδες προσφέρουν τακτική φροντίδα στα εγγόνια τους, μια μορφή που στηρίζει τις οικογένειες και, ευρύτερα, την κοινωνία », δήλωσε η επικεφαλής της φροντίδας ερευνήτρια Flavia Chereches, MSc. « Ένα ανοιχτό ερώτημα, ωστόσο, είναι κατά πόσο η φροντίδα των εγγονιών ωφελεί και τους ίδιους τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Στην παρούσα έρευνα θέλαμε να εξετάσουμε την παροχή φροντίδας στα χέρια μπορεί να έχει θετική επίδραση στην υγεία των παππού, επιβραδύνοντας τη γνωστική έκπτωση ».

Για τους σκοπούς της μελέτης, η Δρ Chereches και οι συνεργάτες της ανέλυσαν δεδομένα από 2.887 παππούδες και γιαγιάδες (όλοι άνω των 50 ετών, με μέση ηλικία τα 67 έτη ), οι οποίοι συμμετείχαν στη μελέτη English Longitudinal Study of Aging. Οι συμμετέχοντες απάντησαν σε ερωτηματολόγια και υποβλήθηκαν σε γνωστικές δοκιμασίες τρεις φορές κατά την περίοδο 2016–2022.

Το ερωτηματολόγιο διερευνούσε αν οι συμμετέχοντες είχαν προσφέρει φροντίδα σε κάποιο εγγόνι κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους. Περιλάμβανε επίσης λεπτομερείς ερωτήσεις σχετικά με τη συχνότητα της φροντίδας και το είδος της παρεχόμενης βοήθειας, όπως διανυκτέρευση με τα εγγόνια, φροντίδα άρρωστων εγγονιών, παιχνίδι ή συμμετοχή σε δραστηριότητες αναψυχής, βοήθεια με τα μαθήματα, μεταφορά εγγονιών στο σχολείο ή σε εξωσχολικές δραστηριότητες, προετοιμασία γευμάτων και άλλα.

Συνολικά, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι παππούδες και οι γιαγιάδες που παρείχαν φροντίδα στα εγγόνια τους είχαν υψηλότερες επιδόσεις σε τεστ μνήμης και λεκτικής ευχής σε σύγκριση με όσους δεν παρείχαν φροντίδα, ακόμη και μετά τον έλεγχο παραγόντων όπως η ηλικία, η κατάσταση της υγείας και άλλες μεταβλητές. Το εύρημα αυτό ίσχυε από τη συχνότητα ή το είδος της φροντίδας που παρείχαν.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι οι γιαγιάδες που προσέφεραν φροντίδα εμφανίστηκαν μικρότερη επίδειξη στις γνωστές δοκιμασίες κατά τη διάρκεια της μελέτης σε σύγκριση με εκείνες που δεν παρείχαν φροντίδα.

« Αυτό που μας εντυπωσίασε περισσότερο ήταν ότι το γεγονός και μόνο της ανάληψης ρόλου φροντιστή από τον παππού ή τη γιαγιά φάνηκε να έχει μεγαλύτερη σημασία για τη γνωστική λειτουργία από το πόσο συχνά παρείχαν φροντίδα ή τι ακριβώς έκαναν με τις εγγραφές τους », δήλωσε η Chereches. «Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για την επιβεβαίωση αυτών των ευρημάτων· ωστόσο, εάν πράγματι εξαρτήματα υπάρχουν για τους παππούδες που σχετίζονται με τη φροντίδα, αυτά ενδέχεται να μην γίνονται από τη συχνότητα ή τις συγκεκριμένες δραστηριότητες, αλλά από τη μεγάλη εμπειρία της ενεργούς εμπλοκής στη φροντίδα».

Όπως ανέφερε η Chereches, χρειάζεται επίσης περαιτέρω διερεύνηση των επιδράσεων του οικογενειακού πλαισίου και άλλων παραγόντων.

« Η εθελοντική παροχή φροντίδας, μέσα σε ένα υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον, μπορεί να έχει διαφορετικά για τους παππούδες και τις γιαγιάδες σε σύγκριση με τη φροντίδα που παρέχεται σε ένα πιο αγχωτικό πλαίσιο, όπου αισθάνονται ότι δεν υποστηρίζονται ή ότι η η φροντίδα δεν είναι επιλογή τους αλλά βάρος ».

πηγή:ygeiamou.gr