Σε δικαστική διαμάχη που έφθασε μέχρι το ανώτατο δικαστήριο της Ιταλίας εξελίχθηκε το απλό αίτημα μιας τουρίστριας για ένα ποτήρι νερό βρύσης σε εστιατόριο ξενοδοχείου.
Έπειτα από μακρά και δαπανηρή δικαστική διαμάχη, το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το σερβίρισμα νερού βρύσης δεν αποτελεί δικαίωμα του καταναλωτή.
Η υπόθεση ξεκίνησε το 2019, όταν η γυναίκα διήνυσε μία εβδομάδα σε πεντάστερο ξενοδοχείο, στο χιονοδρομικό θέρετρο Κόρβαρα στους ιταλικούς Δολομίτες την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.
Το πακέτο της προέβλεπε ημιδιατροφή με βραδινό γεύμα, αλλά όχι ποτά.
Σύμφωνα με ιταλικά δημοσιεύματα, η τουρίστρια ζητούσε επανειλημμένα νερό βρύσης μαζί με το γεύμα της, προσφερόμενη μάλιστα να πληρώσει γι’ αυτό. Το αίτημά της διαρκώς απορριπτόταν και κάθε βράδυ έβρισκε στο τραπέζι της ένα μπουκάλι μεταλλικό νερό 0,75 λίτρων, αξίας 7 ευρώ.
Το επιχείρημα
Η γυναίκα προσέφυγε στη δικαιοσύνη, με κεντρικό επιχείρημα ότι το νερό είναι «φυσικός πόρος και καθολικό ανθρώπινο δικαίωμα» και ότι «η δωρεάν παροχή μιας ελάχιστης ζωτικής ποσότητας είναι αναγκαία για την κάλυψη βασικών αναγκών και πρέπει να διασφαλίζεται».
Η ίδια υποστήριζε ότι το νερό βρύσης αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της υπηρεσίας σε ένα εστιατόριο ή ξενοδοχείο, «όπως ακριβώς είναι ένα κρεβάτι με σεντόνια, ένα ζεστό δωμάτιο και σαπούνι στο μπάνιο».
Αποζημίωση
Ζήτησε αποζημίωση 2.700 ευρώ για «οικονομική ζημία και ψυχική οδύνη» που υπέστη.
Σε πρώτο και δεύτερο βαθμό τα δικαστήρια απέρριψαν την αγωγή της και η γυναίκα προσέφυγε τελικά στο ανώτατο δικαστήριο. Αυτό επιβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει νόμος στην Ιταλία που να υποχρεώνει εστιάτορες ή ξενοδόχους να σερβίρουν νερό βρύσης στους πελάτες και απέρριψε επίσης υπόθεση.
Στην Ιταλία, το να ζητήσει κανείς δωρεάν νερό βρύσης σε εστιατόριο θεωρείται γενικά παραβίαση της «εθιμοτυπίας», ειδικά όταν ο σερβιτόρος έχει ήδη προσφέρει επιλογή εμφιαλωμένου φυσικού ή ανθρακούχου νερού.
