Ο Αζεντίν Ουναχί χάρισε ξανά στιγμές καθαρής ποδοσφαιρικής ευφυΐας. Σε κάθε του επαφή, κάθε ανεπαίσθητο χάδι της μπάλας, ξεδιπλωνόταν ένα σπάνιο, αυθεντικό ταλέντο που αρνείται να εγκλωβιστεί σε καλούπια.
Με δύο γκολ – ποιήματα, ο Μαροκινός «μάγος» πήρε από το χέρι τα «Λιοντάρια του Άτλαντα» και τα οδήγησε στα προημιτελικά, θυμίζοντας σε όλο τον πλανήτη τη δική του, μοναδική αλήθεια: Ότι το ποδόσφαιρο ανήκει ακόμη στους αρτίστες.
Αυτή η σπουδαία βραδιά, όμως, δεν γεννήθηκε από το «πουθενά»· ήταν ο ώριμος καρπός μίας πορείας που ξεκίνησε από τις φτωχογειτονιές της Καζαμπλάνκα και βρήκε τη λυτρωτική της Ιθάκη με τη φανέλα του Παναθηναϊκού.
Οι πρώτες «πινελιές»
Η ιστορία του αρχίζει τη 19η Απριλίου 2000 στην Καζαμπλάνκα, εκεί όπου ο Ουναχί έμαθε να επιβιώνει ποδοσφαιρικά μέσα από την απόλυτη ελευθερία του δρόμου. Η σμίλευση του ταλέντου του έγινε στην περίφημη ακαδημία Mohammed VI, ένα περιβάλλον που σεβάστηκε την εύθραυστη, σχεδόν αέρινη φιγούρα του και ανέδειξε την ελίτ τεχνική του.
Το ταξίδι για την Ευρώπη δεν είχε «στρωμένα χαλιά». Πέρασε από τα χαμηλά «στρώματα» της Γαλλίας (Στρασβούργο Β’, Αβράνς) για να «ξεκλειδώσει» την πόρτα της μεγάλης σκηνής στη Ligue 1 με τη φανέλα της Ανζέ, το 2021· εκεί απέδειξε για πρώτη φορά ότι η έλλειψη μυϊκού όγκου μπορεί να υπερνικηθεί από την ταχύτητα της σκέψης.
Η «παγίδα» της Μασσαλίας
Η μεταγραφή στη Μαρσέιγ τον Ιανουάριο του 2023 έμοιαζε με το ιδανικό επόμενο βήμα στην καριέρα του, όμως, το λιμάνι της Μασσαλίας αποδείχθηκε μία χρυσή αλλά ασφυκτική «φυλακή». Στο «Βελοντρόμ», ο Ουναχί βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν ποδοσφαιρικό κόσμο που δεν είχε χρόνο για ρομαντισμό.
Οι συνεχείς αλλαγές στον πάγκο της ομάδας και η εμμονή των προπονητών να τον υποτάξουν σε αυστηρά, τυποποιημένα τακτικά καλούπια, άρχισαν σιγά – σιγά να σβήνουν τη σπίθα του. Αντί να ενορχηστρώνει το παιχνίδι με την ελευθερία που τον χαρακτήριζε, πιέστηκε να γίνει ένας στρατιώτης των συστημάτων, ένας εργάτης της σκοπιμότητας που έπρεπε να μετρά κάθε βήμα του. Παρά τις σκόρπιες εκλάμψεις του, οι οποίες θύμιζαν στον κόσμο την κλάση του, ο Μαροκινός ένιωθε να ασφυκτιά σε ένα περιβάλλον που ζητούσε δύναμη αντί για φαντασία.
Το ταλέντο του εγκλωβίστηκε στη γαλλική πίεση, με τον Μαρονικό να αναζητά επειγόντως μία νέα ποδοσφαιρική Ιθάκη· ένα καταφύγιο όπου το παιχνίδι θα γινόταν ξανά μία πράξη χαράς και δημιουργίας.
Το λυτρωτικό πέρασμα από τον Παναθηναϊκό, εκεί όπου η έμπνευση βρήκε ξανά χώρο να ανασάνει
Αυτή η ποδοσφαιρική «στέγη» βρέθηκε τον Σεπτέμβριο του 2024, στην Ελλάδα. Η μετακίνηση στον Παναθηναϊκό με τη μορφή δανεισμού ήταν μία αμοιβαία, βαθιά ανάγκη για ομορφιά και ουσία, μία συνάντηση ενός πληγωμένου αρτίστα με έναν οργανισμό που διψούσε για δημιουργία και αποτελεσματικότητα στο επιθετικό τρίτο. Στο «τριφύλλι», ο Ουναχί έλαβε τα «κλειδιά» της μεσαίας γραμμής και από τα πρώτα του παιχνίδια, αποτέλεσε τον απόλυτο ενορχηστρωτή των «πρασίνων».
Ήταν μία καθαρή απόλαυση· ο τρόπος που υποδεχόταν και μοίραζε τη μπάλα, άλλαζε κατεύθυνση με μία ανεπαίσθητη κίνηση του σώματος, άφηνε τους αμυντικούς πίσω του και εκτελούσε.
Οι στιγμές που χάρισε στις μεγάλες αναμετρήσεις «σφράγισαν» εκείνη τη χρονιά. Χαρακτηριστική έμεινε η στιγμή της απόλυτης ποδοσφαιρικής ευφυΐας του απέναντι στον ΠΑΟΚ, όταν με ένα «μαγικό» πλασέ νίκησε τον Ντομινίκ Κοτάρσκι.
Λίγο αργότερα, το φανταστικό του σουτ στην OPAP Arena κόντρα στην ΑΕΚ, επιβεβαίωσε και πάλι τη μοναδική του ικανότητα να εμφανίζεται ως «από μηχανής θεός» στα ντέρμπι. Μαζί με το κομβικό γκολ ανατροπής απέναντι στον Ατρόμητο για το κύπελλο και το αριστούργημα στο «Σπύρος Λούης» με αντίπαλο τον Παναιτωλικό, ολοκλήρωσε τη χρονιά με 4 γκολ και 4 ασίστ.
Η συνεισφορά του, όμως, ξεπέρασε τη «γλώσσα» των αριθμών. Ο Παναθηναϊκός τον «θωράκισε» πνευματικά κι εκείνος βρήκε ξανά τη χαμένη του ποδοσφαιρική ταυτότητα.
Το ελεύθερο πνεύμα της Καταλονίας και η παγκόσμια καταξίωση
Η «πράσινη» αναγέννηση εξαργυρώθηκε τον Αύγουστο του 2025 με τη μεταγραφή στη Χιρόνα και τη La Liga. Φτάνοντας στα γήπεδα του Μουντιάλ ως ένας απόλυτα ώριμος μέσος, ο ομοσπονδιακός τεχνικός, Μοχάμεντ Ουαχμπί, έλαβε την απόφαση να τον απελευθερώσει πλήρως επιθετικά.
Η εμφάνιση του Ουναχί κόντρα στον Καναδά, όπου έγινε ο πρώτος Αφρικανός με brace σε νοκ–άουτ μετά το 2002, απέδειξε ότι ο «χορευτής» της ερήμου ανήκει στην παγκόσμια ελίτ. Με το Μαρόκο να ετοιμάζεται για τη «μονομαχία» των προημιτελικών κόντρα στη Γαλλία, ο 26άχρονος αποδεικνύει ότι η ποδοσφαιρική ευφυΐα, όταν αρνείται τα καλούπια, γράφει ιστορία.
