Το πέρασμα της βροχής στη Λαμία άφησε πίσω του μια από εκείνες τις εικόνες που κρατούν λίγο, αλλά μένουν έντονα στη μνήμη: Ένα δειλινό με βαριά συννεφιά, καθαρό αέρα και το ουράνιο τόξο να σχηματίζεται πάνω από την πόλη, σε στιγμές που ο ήλιος βρίσκει «παράθυρο» μέσα από τα σύννεφα.

Το φαινόμενο δεν είναι σπάνιο, όμως κάθε φορά μοιάζει ξεχωριστό.

Αρκεί η βροχή να απομακρύνεται και ο χαμηλός ήλιος της δύσης να πέφτει υπό τη σωστή γωνία στα σταγονίδια που παραμένουν στην ατμόσφαιρα. Τότε, ο ουρανός «σπάει» για λίγο σε χρώματα: Άλλοτε καθαρά και έντονα, άλλοτε πιο διακριτικά, σαν αχνή γραμμή που εμφανίζεται και χάνεται. Αυτή ακριβώς η εναλλαγή είναι που κάνει το ουράνιο τόξο να μοιάζει περισσότερο με στιγμή παρά με θέαμα.

Το δειλινό μετά τη βροχή έχει και μια ιδιαίτερη αίσθηση στην πόλη. Η υγρασία πέφτει, το φως χαμηλώνει, οι αποχρώσεις στον ουρανό αλλάζουν από γκρι σε ροζ και πορτοκαλί, και η Λαμία δείχνει σαν να ηρεμεί για λίγα λεπτά πριν επιστρέψει στον κανονικό ρυθμό της. Σε τέτοιες συνθήκες, το ουράνιο τόξο λειτουργεί σχεδόν σαν σημείο συμφιλίωσης ανάμεσα στον άστατο καιρό και στη γαλήνη που ακολουθεί.

Και ίσως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον: Δεν πρόκειται απλώς για ένα όμορφο οπτικό φαινόμενο. Είναι μια υπενθύμιση ότι, ακόμη και σε μια μέρα με μουντάδα και βροχή, το φως δεν χρειάζεται να «κερδίσει» για να υπάρξει. Αρκεί να βρει χώρο, έστω για λίγο.