Η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν, τα ξέρετε, δεν πραγματοποιήθηκε. Και δεν πραγματοποιήθηκε διότι ο πρόεδρος Ερντογάν έχει άλλες προτεραιότητες. Ποσώς τον ενδιαφέρει να βρεθεί με τον Μητσοτάκη για να κάνουν μια ανασκόπηση της διπλωματίας της περίφημης «ακινησίας»:

– Γεια, τι γίνεται;

– Καλά, εσύ;

– Πώς τα βλέπεις;

– Εντάξει, μωρέ, τι να δω, πόλεμοι παντού.

– Ναι, πόλεμοι…

– Μου τη σπάει αυτό που κάνει ο Νετανιάχου στη Γάζα κι εσύ δεν λες τίποτα.

– Και μένα μου τη σπάει, αλλά επειδή είναι περίεργο το παλικάρι δεν θέλω να τα χαλάσω μαζί του.

– Σε νιώθω. Με τα δικά μας τι γίνεται;

– Τι να γίνει; Οπως τα ‘ξερες.

– Επιμένεις για το μνημόνιο που υπογράψαμε με τη Λιβύη.

– Επιμένω γιατί είσαι πλεονέκτης. Κάτω από την Κρήτη, ρε φίλε; Ελεος.

– Εσύ γιατί δεν υπέγραψες μαζί τους;

– Γιατί δεν πρόλαβα. Τώρα ξεκινάω, να δούμε πώς θα βγει.

– Γιατί δεν με αφήνεις να μετάσχω στο SAFE που έχω και βαριά πολεμική βιομηχανία;

– Αφού με απειλείς, και δεν ξέρω κι αν πρέπει να σε χαρακτηρίσω και Ευρωπαίο…

– Δεν είμαι εγώ Ευρωπαίος; Πλάκα μού κάνεις; Τέλος πάντων, έχεις άλλο τίποτε να πούμε; Καλώδια, ασκήσεις, τέτοια.

– Οχι, δεν έχω. Εχεις εσύ;

– Οχι, ούτε κι εγώ.

– Ωραία, τα λέμε.

– Ναι, άντε γεια, τα λέμε…

(Υποθετικός διάλογος μιας υποθετικής συνάντησης, που δεν έγινε ποτέ και η οποία δεν θα είχε να προσφέρει και τίποτε. Οπότε, δεν χάσαμε και κάτι. Ούτε και κερδίσαμε βέβαια…)

Προχειρότητα
Αν υπάρχει ένα θέμα σχετικά με αυτό το μπάχαλο που έγινε στη Νέα Υόρκη σχετικά με τη συνάντηση, αυτό έχει να κάνει με την εμφανή προχειρότητα με την οποία στήθηκε αυτή η συνάντηση. Και δεν θα μπω στη λογική να αναλύσω τι κάνουν οι Τούρκοι, δεν με αφορά η στάση τους. Θα αναφέρω απλώς ότι η μετάβαση Μητσοτάκη στη Νέα Υόρκη είχε αποφασιστεί ήδη από τις αρχές του καλοκαιριού. Για λόγους που έχουν να κάνουν με το μπάχαλο στο γραφείο του και στο υπουργείο Εξωτερικών (όχι με ευθύνη Γεραπετρίτη, πάντως), το ραντεβού με τον Ερντογάν δεν ζητήθηκε τότε, δηλαδή τον Ιούνιο, και ως εκ τούτου δεν εντάχθηκε ποτέ και στο πρόγραμμα του τούρκου ηγέτη. Στα μέσα Αυγούστου άρχισαν οι βολιδοσκοπήσεις για να υπάρξει μια συνάντηση των δύο ανδρών, οι Τούρκοι το έπαιζαν ιστορία, διότι εκείνοι είχαν διαμορφώσει πρόγραμμα (μπορεί να έκαναν και τους σκληρούς, δεν το ξέρω), κι όταν στις αρχές του μήνα είπαν ΟΚ προσδιόρισαν το ραντεβού με βάση το ήδη διαμορφωμένο πρόγραμμα του προέδρου Ερντογάν. Κι αντί οι δικοί μας να πουν, παιδιά, μήπως να το πάρουμε πίσω «το αίτημα», γιατί σε μια συνάντηση μισής ώρας, με τη χρήση διερμηνέων ως ενδιάμεσων, τι να πρωτοπείς, επέμειναν να γίνει η συνάντηση, με αποτέλεσμα να επέλθει το… ναυάγιο!

Fake δικαιολογία
Και επειδή διαμαρτύρεται η κυβέρνηση (και αυτός ο «πόνος» έγινε απολύτως… διακριτός στα χθεσινά φιλοκυβερνητικά μέσα, έντυπα και ηλεκτρονικά), διότι η αντιπολίτευση δεν στάθηκε στο ύψος της και την κατηγόρησε για «προχειρότητα» (μια χαρά τα είπε ο Ανδρουλάκης επί του συγκεκριμένου), κρατήστε και κάτι ακόμη: η επίσημη δικαιολογία των Τούρκων ήταν πως η συνάντηση Ερντογάν – Μητσοτάκη δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της έκτακτης συνάντησης που είχε ορίσει ο πρόεδρος Τραμπ με ηγέτες αραβικών και μουσουλμανικών χωρών, μόλις μισή ώρα μετά.

Ψέμα. Δεν ισχύει. Η αλήθεια είναι ότι η συνάντηση Τραμπ με άραβες και μουσουλμάνους ηγέτες πραγματοποιήθηκε μεν, αλλά δύο ώρες αργότερα από την ώρα που έλεγαν οι Τούρκοι. Αρα, υπήρχε όλος ο χρόνος να πραγματοποιηθεί το ραντεβού Μητσοτάκη – Ερντογάν, κι αν δεν συνέβη αυτό, ήταν γιατί οι Τούρκοι δεν ήθελαν να πραγματοποιηθεί.

Αυτό μπορεί να σημαίνει πολλά, μπορεί να μη σημαίνει και τίποτε. Από μια προγραμματισμένη, βήμα βήμα, όξυνση μέχρι πλήρη αδιαφορία για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Σε κάθε περίπτωση, θα φανεί, νομίζω.

Για γέλια και για κλάματα
Το βλακώδες επιχείρημα της ελληνικής διπλωματίας, ότι δεν πρέπει να ανησυχούμε ούτε να στραβώνουμε με το κάζο της Νέας Υόρκης διότι υπάρχει στις αρχές του άλλου μήνα μια σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Κοπεγχάγη και μπορεί να συναντηθούν εκεί, δεν το βάζω καν προς συζήτηση. Οι άνθρωποι είναι για γέλια – όταν δεν είναι για κλάματα…

Νομίζω ότι δεν αντέχει σε κανενός είδους κριτική. Ασε που λογικά την πρωτοβουλία πρέπει να την πάρει η Τουρκία, αφού με δική της ευθύνη ακυρώθηκε η προχθεσινή συνάντηση. Θα την πάρει; Αλλο ένα ερώτημα…